امام حسين عليه السّلام كسى پيش از أو مسمّى نشده بود ، وپى كنندهء ناقهء صالح عليه السّلام ولد الزنا بود وكشندهء حضرت يحيى عليه السّلام ولد الزنا بود وكشندهء أمير المؤمنين عليه السّلام ولد الزنا بود وكشندهء امام حسين عليه السّلام ولد الزنا بود ، ونمىكشد پيغمبران وأولاد ايشان را مگر فرزندان زنا ، ونگريست زمين وآسمان مگر بر يحيى وحسين عليهما السّلام ، وآفتاب بر ايشان گريست كه سرخ طالع مىشد وسرخ فرو مىرفت « 1 » . ودر روايت ديگر آن است كه : رشح خون از آسمان مىريخت چنانچه جامهء سفيدى كه در هوا مىداشتند سرخ مىشد ، وهر سنگ كه از زمين برمىداشتند از زيرش خون مىجوشيد « 2 » . وبه سند معتبر از امام زين العابدين عليه السّلام منقول است كه فرمود : با پدرم امام حسين عليه السّلام چون به كربلا مىرفتيم در هيچ منزل فرود نمىآمديم وبار نمىكرديم مگر آنكه آن حضرت ياد حضرت يحيى عليه السّلام مىكردند ، وروزى فرمودند : از پستى وبىقدرى دنيا نزد خدا آن بود كه سر يحيى بن زكريا عليه السّلام را به هديه فرستادند براي فاحشه‌اى از فاحشه‌هاى بني إسرائيل « 3 » . وابن بابويه رحمة اللّه عليه به سند خود از وهب بن منبه روايت كرده است كه : روزى إبليس لعنة اللّه عليه در مجالس بني إسرائيل مىگشت وناسزا به مريم عليها السّلام مىگفت ، وآن حضرت را نسبت به زكريا عليه السّلام مىداد ، تا آنكه بني إسرائيل بر زكريا شوريدند ودر مقام قتل آن حضرت شدند ، وحضرت زكريا از ايشان گريخت تا به درختى رسيد وآن درخت براي آن حضرت شكافته شد ، وچون زكريا به ميان درخت رفت ، شكاف درخت بهم آمد

--> ( 1 ) . مجمع البيان 3 / 504 ؛ قصص الأنبياء راوندى 220 ؛ كامل الزيارات 77 ؛ ارشاد شيخ مفيد 2 / 132 ؛ بحار الأنوار 27 / 240 . ( 2 ) . كامل الزيارات 91 و 93 ؛ ينابيع المودة 3 / 15 . وبراي اطلاع بيشتر از علاماتى كه بعد از شهادت امام حسين عليه السّلام ظاهر شد ، رجوع شود به كتاب ترجمة الإمام الحسين من تاريخ دمشق 242 وفضائل الخمسة 3 / 361 . ( 3 ) . ارشاد شيخ مفيد 2 / 132 ؛ مجمع البيان 3 / 504 .